Przy 96 DPI szesnaście pikseli daje równo jedną pikę, a w druku przy 300 DPI potrzeba na nią pięćdziesięciu. Wpisz liczbę pikseli, ustaw gęstość i zobacz wymiar w pikach, gotowy do wpisania w specyfikację.

Piksele zamieniają się na piki jednym działaniem: liczbę pikseli dzielisz przez DPI i mnożysz przez sześć. Przy 96 DPI szesnaście pikseli daje równo jedną pikę, a przy 300 DPI jedną pikę daje pięćdziesiąt pikseli. Wartość 96 pikseli na cal przypisuje ekranowi specyfikacja CSS.[1]
Szóstka we wzorze bierze się stąd, że pika to jedna szósta cala. Sześć pik składa się na cal, więc plik o szerokości 2 480 pikseli przy 300 DPI ma 49,6 piki, czyli nieco ponad osiem cali.
Ten kierunek przydaje się, kiedy pracujesz na gotowym pliku, a wymiar trzeba podać w pikach: przy uzupełnianiu amerykańskiej specyfikacji, przy wstawianiu grafiki do składu prowadzonego w InDesignie albo przy opisaniu szerokości łamu dla zewnętrznego zecera.
Niżej znajdziesz tabelę czternastu szerokości plików przy czterech gęstościach, sposób zapisania wyniku w pikach i punktach, tabelę jedenastu końcówek dziesiętnych oraz porównanie trzech systemów piki. Kierunek odwrotny liczy konwerter pik na piksele.
Wzór ma dwa działania: piki = piksele ÷ DPI × 6. Pierwsze zamienia piksele na cale, drugie cale na piki.
Przykład dla grafiki o szerokości 1 200 pikseli przy 300 DPI: 1 200 ÷ 300 daje 4 cale, a 4 × 6 daje 24 piki. Ta sama grafika opisana jako materiał ekranowy przy 96 DPI ma 75 pik, bo przy niższej gęstości ten sam plik zajmuje więcej cali.
Stąd zasada czytania wyniku: liczba pik maleje wraz ze wzrostem gęstości. Podwojenie DPI zmniejsza wymiar w pikach o połowę, bo ten sam zbiór pikseli rozkłada się na dwa razy krótszym odcinku.
Gdy wynik ma być podany w calach albo metrycznie, ten sam plik przeliczają konwerter pikseli na cale, konwerter pikseli na milimetry oraz konwerter pikseli na centymetry.
Tabela pokazuje typowe szerokości plików przy czterech gęstościach, licząc według piki PostScript. W wierszach siedzą rozdzielczości ekranów, szerokości grafik na strony i formaty ISO w druku: 2 480 pikseli to szerokość A4 przy 300 DPI, a 3 508 pikseli jego wysokość.
| Szerokość pliku | 72 DPI | 96 DPI (ekran) | 150 DPI | 300 DPI (druk) |
|---|---|---|---|---|
| 300 px | 25,00 | 18,75 | 12,00 | 6,00 |
| 600 px | 50,00 | 37,50 | 24,00 | 12,00 |
| 800 px | 66,67 | 50,00 | 32,00 | 16,00 |
| 1 000 px | 83,33 | 62,50 | 40,00 | 20,00 |
| 1 200 px | 100,00 | 75,00 | 48,00 | 24,00 |
| 1 600 px | 133,33 | 100,00 | 64,00 | 32,00 |
| 1 920 px | 160,00 | 120,00 | 76,80 | 38,40 |
| 2 000 px | 166,67 | 125,00 | 80,00 | 40,00 |
| 2 480 px | 206,67 | 155,00 | 99,20 | 49,60 |
| 3 000 px | 250,00 | 187,50 | 120,00 | 60,00 |
| 3 508 px | 292,33 | 219,25 | 140,32 | 70,16 |
| 4 000 px | 333,33 | 250,00 | 160,00 | 80,00 |
| 4 961 px | 413,42 | 310,06 | 198,44 | 99,22 |
| 6 000 px | 500,00 | 375,00 | 240,00 | 120,00 |
Wartości wyliczono ze wzoru piki = piksele ÷ DPI × 6 i zaokrąglono do dwóch miejsc po przecinku. Setna część piki to 0,12 punktu, czyli mniej niż najcieńszy kontur, jaki ustawisz w programie DTP.
Wynik wychodzi liczbą dziesiętną, a programy DTP oczekują zapisu złożonego: liczba pik, litera p, liczba punktów. Zamiana idzie przez dwanaście, bo tyle punktów ma pika.[2]
Całość przepisujesz bez zmian, a końcówkę dziesiętną mnożysz przez dwanaście. Wynik 20,25 piki to 20 pik i 3 punkty, czyli 20p3. Wynik 5,5 piki to 5p6, a 12,75 piki to 12p9.
Liczba po literze p mieści się w przedziale od 0 do 11. Gdy wyjdzie dwanaście, doliczasz jedną pikę i wracasz do zera: 20 pik i 12 punktów to po prostu 21 pik.
Tabela niżej rozpisuje wszystkie jedenaście końcówek. Odczytanie takiego zapisu w drugą stronę opisuje konwerter pik na piksele, a same punkty przelicza konwerter pikseli na punkty.
Pierwsza kolumna to końcówka, która zostaje po całych pikach. Druga podaje ją w punktach, trzecia pokazuje gotowy zapis na przykładzie dwudziestu pik, a czwarta podaje wartość samej końcówki w pikselach przy 300 DPI.
| Końcówka | W punktach | Zapis dla 20 pik | 300 DPI |
|---|---|---|---|
| 0,083 | 1 pkt | 20p1 | 4,17 px |
| 0,167 | 2 pkt | 20p2 | 8,33 px |
| 0,250 | 3 pkt | 20p3 | 12,50 px |
| 0,333 | 4 pkt | 20p4 | 16,67 px |
| 0,417 | 5 pkt | 20p5 | 20,83 px |
| 0,500 | 6 pkt | 20p6 | 25,00 px |
| 0,583 | 7 pkt | 20p7 | 29,17 px |
| 0,667 | 8 pkt | 20p8 | 33,33 px |
| 0,750 | 9 pkt | 20p9 | 37,50 px |
| 0,833 | 10 pkt | 20p10 | 41,67 px |
| 0,917 | 11 pkt | 20p11 | 45,83 px |
Każdy punkt to 4,17 piksela przy 300 DPI i 1,33 piksela na ekranie przy 96 DPI. Zapis w pełnych punktach zmienia wymiar skokowo właśnie o tę wartość.
Pod obiema kolumnami siedzi przełącznik Rodzaj piki. Decyduje o tym, w którym z trzech systemów podany zostanie wynik, bo jednostka o tej nazwie ma dziś trzy wartości i wszystkie trzy są w użyciu.
Domyślna pika PostScript pasuje wszędzie tam, gdzie wymiar wraca do InDesigna, QuarkXPressa albo do arkusza stylów CSS.[1] Pika drukarska obsługuje pliki składane w TeX-u i LaTeX-u, gdzie obowiązuje norma z 1886 roku.[2] Cycero podaje wynik w jednostce europejskiego składu, zbudowanej z dwunastu punktów Didota.
Różnice widać w tabeli niżej: ten sam plik opisany w cycero ma o około 6% mniej jednostek niż w pice PostScript, bo pojedyncze cycero jest szersze. Skąd biorą się te trzy wartości i ile każda z nich mierzy w milimetrach, opisuje konwerter pik na piksele.
Zestawienie liczy przy 300 DPI, czyli gęstości druku arkuszowego. Pokazuje, ile jednostek wyjdzie z tego samego pliku po przestawieniu przełącznika.
| Szerokość pliku | PostScript | Drukarska | Cycero |
|---|---|---|---|
| 600 px | 12,00 | 12,05 | 11,26 |
| 1 000 px | 20,00 | 20,08 | 18,76 |
| 1 200 px | 24,00 | 24,09 | 22,51 |
| 1 800 px | 36,00 | 36,14 | 33,77 |
| 2 480 px | 49,60 | 49,79 | 46,53 |
| 3 000 px | 60,00 | 60,23 | 56,28 |
Pika drukarska daje wynik większy o 0,38% od piki PostScript, bo sama jest odrobinę węższa. Cycero daje wynik mniejszy o 6,2%, ponieważ pojedyncze cycero mierzy 4,5128 mm wobec 4,2333 mm.
Wszystkie wartości w tabelach wyliczyliśmy z definicji jednostek i sprawdziliśmy rachunkowo przed publikacją. Dane historyczne i nazwy lokalnych jednostek opieramy na źródłach wymienionych wyżej.
Ostatnia aktualizacja treści: · przygotował i sprawdził zespół Arteon
Przy 96 DPI wychodzi 120 pik, przy 72 DPI 160 pik, przy 150 DPI 76,8 piki, a przy 300 DPI 38,4 piki. Ta sama liczba pikseli daje inny wymiar przy każdej gęstości, bo piksel dopiero od niej dostaje rozmiar fizyczny.
Szerokość A4 to 2 480 pikseli przy 300 DPI, czyli 49,6 piki. Wysokość 3 508 pikseli daje 70,16 piki. W calach jest to 8,27 na 11,69 cala.
Jako 20p3. Całość przepisujesz bez zmian, a końcówkę mnożysz przez dwanaście: 0,25 × 12 daje 3 punkty. Liczba po literze p mieści się w przedziale od 0 do 11.
Setna część piki to 0,12 punktu, czyli 0,04 mm. To mniej niż najcieńszy kontur ustawiany w programach DTP, więc dalsze miejsca nie zmieniłyby niczego w gotowym pliku.
Zostaw opcję PostScript (DTP), gdy wymiar wraca do InDesigna, QuarkXPressa albo do CSS. Wybierz Drukarska (TeX) przy składzie w TeX-u i LaTeX-u. Wybierz Cycero, gdy odbiorca pracuje w europejskim systemie punktów Didota.
Na ekranie tak, bo specyfikacja CSS ustala 96 pikseli na cal, a pika to jedna szósta cala. W druku przy 300 DPI jedna pika to 50 pikseli, dlatego pole DPI zostaje do Twojej dyspozycji.
Liczbę pik mnożysz przez dwanaście. Dwadzieścia pik to 240 punktów. Piksele wprost na punkty przelicza konwerter pikseli na punkty.
Liczbę pik dzielisz przez sześć i mnożysz przez gęstość. Ten rachunek wykonuje konwerter pik na piksele, a przycisk Zmień kolejność przenosi Cię tam jednym kliknięciem.

Masz pomysł na funkcję, znalazłeś błąd albo chcesz zaproponować kolejne narzędzie? Napisz do nas – odpowiadamy w ciągu 24 godzin.