Przelicz kilogramy na stone

Wagę ciała podaje się w Wielkiej Brytanii w dwóch jednostkach naraz: pełnych stone i pozostałych funtach. Zapis 11 st 4 lb znaczy jedenaście stone i cztery funty, czyli 71,67 kilograma.

Wynik dziesiętny z konwertera przekładasz na ten zapis w dwóch krokach. Liczba przed przecinkiem to pełne stone. Część po przecinku mnożysz przez 14 i dostajesz funty. Dla 11,02 stone wychodzi 11 stone i 0,3 funta, więc w rozmowie usłyszysz „eleven stone".

W mowie zapis skraca się jeszcze bardziej: „eleven four" to 11 st 4 lb. Najwyższa końcówka w funtach wynosi trzynaście, bo czternaście tworzy już kolejny stone.

Tabela zapisu niżej podaje gotowe wartości dla całego zakresu wagi ciała. Drogę odwrotną, z zapisu na kilogramy, obsługuje konwerter stone na kilogramy.

Stone jest w codziennym użyciu w Wielkiej Brytanii i Irlandii, i to praktycznie wyłącznie przy wadze ciała.[1] Towary waży się tam w kilogramach, a etykiety podają gramy, więc jednostka utrzymała jeden konkretny obszar i trzyma się w nim mocno. Brytyjskie wagi łazienkowe do dziś mają tryb stone obok kilogramów.

Status prawny stone jest przy tym podzielony. Ustawa o miarach z 1985 roku, wdrażająca dyrektywę europejską, wykreśliła stone z listy jednostek dopuszczonych w handlu, więc towar sprzedaje się tam w kilogramach.[1] Waga człowieka została poza tym przepisem i tam stone przetrwał w pełnej formie.

Inaczej wygląda to w Stanach Zjednoczonych. Amerykanie podają wagę ciała w samych funtach: tam, gdzie Brytyjczyk powie „11 stone 4", Amerykanin powie „158 pounds". Obie liczby opisują tę samą wagę w systemie imperialnym, w dwóch różnych jednostkach.

Australia, Kanada i Nowa Zelandia przeszły przy metryzacji na kilogramy, więc stone usłyszysz tam już rzadko. Jednostka utrzymała się zatem w dwóch krajach i w obu weszła głęboko w język.

Sprawdza się to jako prosty test pochodzenia liczby: zapis z dwiema jednostkami prowadzi do Wysp, sama liczba funtów do Stanów. Wartość amerykańską przeliczysz w konwerterze funtów na kilogramy.

Nazwa mówi wprost, czym ta jednostka była na początku: kamieniem. W średniowiecznym handlu odważnikiem bywał realny kamień o ustalonej masie, złożony w miejskiej wadze, a towar porównywano właśnie z nim.

Każda branża dobierała sobie własny kamień. Szkło ważono w stone po 5 funtów, wosk, cukier i pieprz po 8, ołów po 12. Spis z 1880 roku wyliczał w brytyjskich miastach stone od 4 aż do 26 funtów.[1] Kupiec musiał więc znać nie tylko liczbę, ale i towar, którego dotyczyła.

Porządkowanie zaczął Edward III w 1350 roku, ustalając stone wełny na 14 funtów, co potwierdził Henryk VII w 1495. Jedną miarę dla wszystkich towarów wprowadził dopiero Weights and Measures Act z 1835 roku i od niego pochodzi dzisiejsze 14 funtów.

Polska miała własny kamień i działo się z nim to samo. W Krakowie ważył 10,137 kilograma, w Warszawie 10,14, a we Wrocławiu 9,732 — każde miasto liczyło po swojemu.[1] W systemie nowopolskim kamień to z kolei 32 funty, czyli 12,96 kilograma.[2] Nazwa wzięła się u nas od kamieni żarnowych, a w dawnym dokumencie oznacza masę mniej więcej dwukrotnie większą niż brytyjski stone.

Stąd bierze się liczba, która z metrycznego punktu widzenia wygląda przypadkowo. Czternaście funtów to spadek po handlu wełną.